Jut en Jul

Tessa: “Ik heb vandaag gelezen dat een mens acht knuffels per dag nodig heeft om gelukkig te zijn. Wij komen wel aan de acht. Ik wil de hele dag knuffels.”
Daan: “Ja, ik ben niet zo needy als jij. Met één blowjob per dag ben ik al tevreden.”
————————————————————————————————————————————————

Tessa: “Stom dat we niet mee doen met Halloween. Maar het is alweer bijna Sint Maarten!!! Misschien komen er dan kindjes die we snoepjes kunnen geven.”
Daan: “Kinderlokker.”
————————————————————————————————————————————————

Vandaag is het 5 november. Betekent dat ik en Daan alweer 302302 jaar een relatie hebben. En mensen die stelletjes altijd maar klef vinden doen, moeten maar even met hun handen over hun oren in een hoekje gaan huilen. Ik bedoel, vandaag mag ik klef zijn.

Ik was dertien jaar toen ik Daan leerde kennen. Ik was zestien toen hij mijn beste vriend werd. Het duurde ontzettend lang voordat we iets kregen. Veel tijd, maar ook veel alcohol. We waren allebei schijterds. Toen ik zeventien was, vroeg Daan heel zenuwachtig of ik zijn vriendinnetje wilde worden. En nu zijn we dus drie jaar later. Daan zakt vaak op één knie: “Tessa, wil jij later met mij trouwen?” Veel mensen zeggen dat het saai is, om zo jong al te weten dat je (waarschijnlijk) je hele leven bij elkaar gaat blijven. Maar hoe kan het saai zijn als er geen dag voorbij gaat dat je moet schaterlachen. Dat je vaak naar hem kijkt en je op dat moment zo gelukkig voelt dat het lijkt alsof je aan de xtc zit. Het klinkt fucking cliché, maar ik teken er voor.

Ik moet om niemand meer lachen dan om Daan. En dat is knap, want ik lach áltijd om mezelf. Omdat ik hilarisch ben. Maar naast dat ik hilarisch ben, kan ik af en toe ook zo’n grote draak zijn. Het meest irritante aan Daan is dat hij tien keer snoozet, of dat hij mij een kusje geeft en zich omdraait als ik een woeste schreeuw geef omdat mijn wekker gaat. Ik bedoel maar.