TREINLEVEN

“Goedenaaavond” roep ik keihard door de trein. Tegen de conductrice die ietsje te dik is. En te lang haar heeft voor haar leeftijd. Want ik ben vrolijk én aangeschoten. Om 9 uur ’s avonds al. Maar ze negeert me. Is te druk bezig met flirten met mijn medereiziger.

Ik woon in Delft, studeer en werk in Amsterdam en loop stage in Hilversum. Zit dus aardig wat uurtjes in de trein. Aardig wat uurtjes kwijlen, terwijl ik slaap. En dan wakker schrikken van: ‘ho dit was niet de bedoeling’. Aardig wat uurtjes met mooie zonsopkomsten en zonsondergangen. En paarse luchten. En dan heel enthousiast een foto proberen te maken. Voor op Instagram. Maar ze lukken nooit. Want de ruiten zijn altijd te vies. #treinstruggles

Mooie dingen maak ik mee op het spoor. Gesprekken van (beeld je nu een boze vrouw in) “JE DENKT TOCH NIET DAT” en haar man “je bent zo grappig als je boos bent”. En grapjes van conducteurs die ik niet snap. Maar toch lach, omdat ik lief ben. Je hebt ook van die hobbels op het spoor. En dan valt iedereen om. Dat is lachen.

Maar het mooiste vind ik toch als er vertraging is. Of de trein rijdt niet meer verder om een reden die nog onbekend is. Want dan praten mensen wél met elkaar. Dan kunnen we samen zeiken en samen zuchten. En vragen: “wat zei ie nou precies”, want jij had oortjes in.

De NS. Stelletje klereleijers zijn het.