Een brief aan mijn 14-jarige ik

Lieve 14-jarige Tessa,

Nee, je bent niet verliefd. Niet op Nick Jonas (je zal hem niet random op straat tegenkomen en hij zal je niet meenemen naar Los Angeles, omdat jij de enige fan bent die hem normaal behandelt). Je bent ook niet verliefd op die jongen in je geschiedenisles, waar je nog nooit mee hebt gepraat. In een paar jaar zal je weten wat verliefdheid is. Je zal het niet zien aankomen. Maar tot op de dag van vandaag – mijn vandaag – zal jij je afvragen hoe een jongen zo lief kan zijn (want lieve 14-jarige Tessa, ongeveer alle jongens zijn klootzakken, daar kom je nog wel achter). Elke avond voor je in bed stapt zal hij fluiten en ‘lekker ding’ naar je roepen. Hij zal je aansporen om meer te durven en je laten geloven dat jouw dromen niet te groot voor je zijn.

Echt waar, 14-jarige Tessa, je moet wat meer in jezelf geloven. Wat meer je mond opentrekken. Er komt een periode dat je wel met je mond open durft te lachen, omdat je je niet meer zal schamen voor je tanden. Er komt een periode dat je niet constant meer naar de ‘cool kids’ kijkt en niet per se bevestiging van anderen nodig hebt om je goed over jezelf te voelen. Er komt een tijd dat je geen pony meer hoeft, om de pukkels op je voorhoofd te verbergen. Je zal erachter komen dat je best goed kan schrijven en dat je veel minder onzeker moet zijn over je kunnen. En damn girl, je krijgt tieten. En rugpijn, maar dat terzijde. Probeer alleen niet zo veel koekjes en chips te eten. Het lijkt misschien een goed idee, maar minder koekjes over al die jaren eten is een stuk makkelijker dan 15 kilo afvallen in een half jaar. Dus, alsjeblieft?

Het wordt allemaal beter vanaf hier, 14-jarige Tessa

Natuurlijk zullen er ook kutmomenten zijn. Je zal af en toe huilen. Bij elke zielige romantische film (en sommige comedy’s, je bent best raar). Mensen zullen ziek worden en overlijden. Je zal ruzie maken en erachter komen dat mensen niet zo in de vriendschap staan als jij. Maar je zal eindelijk écht jezelf zijn, in al je ongemakkelijkheid en onhandigheid. En je zal het niet eens erg vinden.

Ik ben trots op hoe je de scheiding van je ouders zal doorstaan. Met veel tranen, natuurlijk, dat wel. Nog steeds herinner ik me de dag dat papa niet meer bij ons woonde goed. Dat, toen hij afscheid nam, iedereen huilde en jij dacht: ‘Als iedereen verdrietig is, waarom doen we dit dan nog?’ Snel realiseerde jij je dat een scheiding niet alleen maar slecht is, als je ouders er uiteindelijk gelukkiger van worden. Toen snapte je al dat de wereld niet alleen om jouw gevoelens, maar ook om die van anderen draaide.

Dus misschien moet ik je niet proberen te veranderen. Ik ben namelijk ook trots op de persoon die je bent geworden: zachtaardig, soms wat naïef, enthousiast over de personen van wie je houdt, de dingen die je leuk vindt, hilarisch (al heb je nog niet veel mensen gevonden die dat ook vinden) en een duidelijke mening over de dingen die in de wereld gebeuren. Ik zou nu niet deze persoon zijn, als jij je nu niet zo zou hebben gedragen.

Liefs,

21-jarige Tessa